تشويق کردن گنهکار!!

خداوند در آيه 27 تا 29 سوره فرقان هشدار مي دهد که مراقب باشيد تا شيطان از اين رهگذر شما را به فساد و انحراف نکشاند. در اين زمينه خداوند مي فرمايد: " به خاطر بياور، روزي را که ظالم دست خود را از شدت حسرت به دندان مي گزد و مي گويد اي کاش با رسول خدا راهي برگزيده بودم . اي واي برمن ! کاش فلاني را دوست خود انتخاب نکرده بودم او مرا از ياد خدا گمراه ساخت بعد از آنکه هدايت شده بودم و شيطان هميشه انسان را از راه راست گمراه مي کند ."

---

تشويق کردن گنهکار

حضرت علي (عليه السلام) در فرازي از عهدنامه خود به مالک اشتر مي فرمايد: هرگز نبايد شخص نيکوکار و بدکار در نزد تو مساوي باشند زيرا برخورد مساوي با آنها موجب مي شود که نيکوکار در نيکي کردن خود بي ميل شود و بدکار تشويق شود بنابراين با هر کدام مطابق عملکردشان برخورد کن (نهج البلاغه ، نامه 53). و باز فرمود: ستايش و تعريف کردن بيشتر از شايستگي، تملق و چاپلوسي است و کمتر از شايستگي تعريف کردن، حسادت و ضعف است. (نهج البلاغه ، حکمت  347)

رسول خدا (صلي لله عليه و آله) فرمود: وقتي که آدم گنهکار، مدح و تمجيد شود عرش خدا به لرزه درمي آيد و پروردگار خشم مي کند . (سفينه البحار ،ج2 ،ص528). هر چه گنهکار مدح شود و مقامش بالا برده شود طاغوت در آن جامعه بزرگ شده و توحيد تضعيف مي شود و چون اين حرکت برخلاف نظم دقيق مديريتِ کل هستي است عرش خدا لرزيده و اين با روح توحيد و خداپرستي منافات دارد. در اين صورت توجه خداوند و الطاف او در اين گونه جوامع کمرنگ خواهد شد!! اين يعني بدبختي و هلاکت آن جامعه.

در اهميت برخورد با گنهکار امام صادق (عليه السلام) مي فرمايد: خداوند دو فرشته را به سوي مردم شهري فرستاد تا آن شهر را بر سر مردمش زير و رو کنند وقتي آن دو فرشته به آن شهر رسيدند مردي مؤمن را ديدند که در حال دعا و تضرّع و راز و نياز است يکي از آن دو فرشته به سوي خدا بازگشت و عرض کرد خدايا من به سوي آن شهر رفتم ديدم بنده ات تو را مي خواند خداوند فرمود: آنچه را به تو فرمان داده ام اجرا کن زيرا آن مرد هرگز به خاطر من چهره اش را در برابر گنهکار عبوس و گرفته و خشمگين نکرد . (وسائل الشيعه ، ج11 ،ص413).

ادامه نوشته

انحراف در عقيده، زيربناي همه ي بدي ها

از نظر قرآن، آنچه در زوال و انحطاط تمدن ها نقش اساسي و اصلي را ايفا مي ‌کند و جنبه زير‌بنايي دارد، انحراف در عقيده و اخلاق است که ساير انحرافات اجتماعي، اقتصادي، سياسي و ... نيز ريشه در همين انحراف اعتقادي و بازگشت از راه مستقيم الهي دارد

---

آنچه که موجب مي ‌شود تا مشيت خداوند بر سقوط ملتي و ظهور ملت ديگر تعلق گيرد، به طور کلي انحراف از راه مستقيم الهي به سوي جاده ‌هاي شيطاني است. البته بايد در نظر داشت که مشيت خداوندي به معناي جبر نيست؛ بلکه همان‌طور که قرآن مي فرمايد: «و َمَا كَانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرَى بِظُلْمٍ وَ أَهْلُهَا مُصْلِحُونَ»؛ «تا مادامي که ملتي صالح باشد، خداوند آن ملت را به ستم به هلاکت نمي ‌رساند»(1) و « إِنَّ اللّهَ لاَ يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ»؛ «در حقيقت‏ خدا حال قومى را تغيير نمى ‏دهد تا آنان حال خود را تغيير دهند.»(2)

هر تمدني پس از دوران شکوفايي، به تدريج ميثاق و ايمان خود را فراموش مي ‌کند و از توحيد و يکتا‌پرستي، به ماده ‌پرستي و شخص‌ پرستي و شرک، و از باطن و محتواي مذهب به ظواهر و ظروف مذهب، و از اسلام به فسق و از ايمان به کفر، از عدالت به ظلم و استعمار و از حزب الله به حزب الشيطان روي مي‌ آورد و در گروه مشرکان، فاسقان و کافران قرار مي ‌گيرد. آنگاه در زمره غافلان در مي‌ آيد و با تقليد کور‌کورانه از آيين پدرانش تصور مي ‌کند که واقعاً مسلمان و ديندار است.

ادامه نوشته

قشنگ ترین هدیه خدا

خواستم نوشته ام را با نام نامی خداوند جلیل آغاز کنم، این آیه قران فرا یادم آمد که:

هُوَ اللَّهُ الَّذِی لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ  الْمُؤْمِنُ الْمُهَیْمِنُ الْعَزِیزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ...( اوست خدای یگانه که هیچ خدای دیگری جز او نیست ، فرمانروا است ، پاک است ، ، عاری از هر عیب است ، ایمنی بخش است ، نگهبان است ، پیروزمند است ، با جبروت است و بزرگوار است)حشر/23)

دیدم که سلام نیز یکی از نام های نامی آن رب جلیل است. پس نوشته ام را به نام سلام، نام خدا آغاز می کنم:

وقتی دوستی را می بینی و به او می گویی «سلام علیک» در حقیقت می گویی دوست گرامی هیچ گزندی از جانب من متوجه تو نخواهد شد و تو از جانب من در امانی و هنگامی که آن دوست نیز پاسخ تو را داد و گفت «علیک السلام» او نیز در  مورد تو همان حقیقت را گفته است.

سلام یعنی چه؟

سلام در لغت همان درود فارسی است. «سلام علیکم» یعنی درود بر شما اما سلام را معانی گونه گونی است تا که با که باشد و چگونه آید؛ برخی گفته اند «سلام» درود ناپیوسته و منفصل زبانی است در مقابل صلاة که درود متصل و پیوسته قلبی است؛ «اما بنابر آنچه که گفته شد سلام نیز می تواند پیوسته و از کنه وجود برآید»

برخی دیگرگفته اند سلام چون از ناحیه آدمی صادر گردد، زبانی است و ناپیوسته اما از جانب ملائکه و فرشتگانی استغفاراست و طلب بخشش و چون از ناحیه خداوند کریم آید درودی است ناگسستنی و پیوسته، پس بنابرآنچه که گفته شد در قرآن کریم که می فرماید: إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ یصَلُّونَ عَلَى النَّبِی یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَیهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِیمًا(أحزاب/56)؛ خدا و فرشتگانش بر پیامبر درود می‌فرستند؛ ای کسانی که ایمان آورده‌اید، بر او درود فرستید و سلام گویید و کاملا تسلیم (فرمان او) باشید.

ادامه نوشته