قرآنمان در خطر است ، مواظبش باشيم
با داشتن قرآن و عترت فقري و کمبودي نداريم. سزاوار است با گرسنگي و صبر با خرده نان هم شده قرآن کريم را تحصيل و تدريس نمائيم و به معارف آن آگاهي پيدا کنيم که (لا تفني عجائبه) شگفتيهاي موجود در آن پايان ناپذير است. تمسک به قرآن و اهل بيت(عليهم السلام) حيات است، تمسک به امور ديگر حيات انسان را ميگيرد و تمسک به قرآن و اهل بيت (عليهم السلام) حيات است.
قرآن به عنوان وَحي الهي راهکارِ درستديدن و درست عمل کردن بشر را به بشر تذکر ميدهد تا بشر با تذکر قرآن به چنان منظري دست يابد که قرآن به او تذکر داده است. مثل اينکه شما در عيني که در حال ديدن ديوارِ مقابل خود هستيد کسي به شما وجود نوري را که عامل ديدن ديوار شده، تذکر دهد. در اين حال شما وارد چنين حضوري ميشويد و لذا قرآن در معرفي خود به رسول خدا«صلواةاللهعليهوآله» ميفرمايد: « فَذَکرْ إِنَّما أَنْتَ مُذَکرٌ لَسْتَ عَلَيهِمْ بِمُصَيطِر» تو به آنها موضوعات قرآني را تذکر بده، تنها تو تذکر دهندهاي و نه تحميلکننده.
همينطور که خداوند قرآن را به عنوان «ذکرٌ للعالمين» معرفي ميکند، پس ميتوان گفت هرکس ميخواهد متذکر حقايقي باشد که در عالم هست و بشر از آن غافل است، بايد به قرآن رجوع کند و با تدبّر در آيات آن متوجه آن حقايق شود. علم جديدي نياز نيست رويکردها را بايد تصحيح کرد، آري با چنين رويکردي از تفاسير قرآن ميتوان کمک گرفت.
اگر در قرآن تدبّر کنيم ما را به تفکر در عالم ميکشاند و اگر در موضوعي به فکر فرو رفته باشيم با تدبّر در قرآن راههاي عميقي را براي ما باز ميکند تا با وَهميات خود زندگي را ضايع نکنيم.
