آيه «نفی سبيل» بيانگر نگاه قرآن به استقلال سياسی است

حسين شفيعی:
آيه «نفی سبيل» بيانگر نگاه قرآن به استقلال سياسی است
گروه سياسی: حسين شفيعی با اشاره به ظرفيتهای ايدئولوژی اسلاممحور در سياست خارجی گفت: در روابط با كشورها اصول قرآنی سيطره دارد، يكی از اين اصول آيه «وَلَن یَجْعَلَ اللّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا» است كه صاحبنظران آن را حمل بر نگاه قرآن نسبت به استقلال سياسی میدانند.
حسين شفيعی، مشاور سياسی نهاد نمايندگی مقام معظم رهبری در دانشگاهها، در گفتوگو با خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) با بيان مطلب فوق افزود: ما در حال داد و ستد با كشورها در سطح بينالملل هستيم، اين ارتباط ما در مسائل سياسی، اقتصادی، اجتماعی بايد مبتنی بر اين قاعده باشد كه استقلال سياسی كشور حفظ شود و اين قاعده در سطح بينالملل در مذاكرات سياسی بايد مبنای كسانی باشد كه گفتوگوهای سياسی را انجام میدهند، در هر گفتوگويی بايد به اين موضوع بعه عنوان يك اصل نگاه شود.
شفيعی اظهار كرد: مسئله ديگر سه عنصر عزت، حكمت و مصلحت است كه ريشه قرآنی دارد و مورد تأكيد مقام معظم رهبری است، ما در روابط با كشورهای ديگر عزت اسلامی خود را بايد حفظ كنيم، تصميمات ما بايد بر اساس حكمت باشد يعنی نمیتوانيم در يك تصميمگيری منافع ملی خود را زير سؤال ببريم و يا آسيبی به كشور وارد شود. وی با ذكر اينكه بايد بر اساس حكمت و خرد تصميمگيری كرد، افزود: دنيای سياست دنيای پيچيدهای است، در چنين دنيايی برقراری روابط بايد بر اساس خردمندی، عقلانيت حكمت و مصالح ملی باشد، مصلحت نيز به اين معنا است كه هر قراردادی كه برقرار میكنيم بايد سود و زيان، منافع و مصلحت آن را ارزيابی كنيم. شفيعی عنوان كرد: در قرآن كريم آمده است كه عزت برای خدا، رسول او و مؤمنين است، ما بايد عزت كشور و اقتدار ايدئولوژی خود را محقق كنيم، از ارزشهای دينی خود كوتاه نياييم، بعد از انقلاب اسلامی در ارتباط با كشورهای اسلامی و ساير كشورها همواره دشمن تلاش كرده است به نحوی از اين سه اصل جمهوری اسلامی تنازل كند. مشاور سياسی نهاد نمايندگی مقام معظم رهبری در دانشگاهها، با اشاره به مواضع خردمندانه انقلاب اسلامی در قبال ساير كشورها گفت: اين امر از افتخارات جمهوری اسلامی است كه ذرهای از عزت ملت ايران و مصالح ملی عبور نكرده است و اين يك مبنا برای سياست خارجی ما است، وی با بيان اينكه برخی ممكن است فكر كنند انزوای سياسی امر خوبی است، گفت: قرآن كريم میفرمايد، «لَا یَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ لَمْ یُقَاتِلُوكُمْ فِی الدِّينِ وَلَمْ یُخْرِجُوكُم مِّن دِیَارِكُمْ أَن تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَیْهِمْ إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ» اما خدا شما را از كسانى كه در كار دين با شما نجنگيده و شما را از ديارتان بيرون نكردهاند باز نمىدارد كه با آنان نيكى كنيد و با ايشان عدالت ورزيد زيرا خدا دادگران را دوست مىدارد، با كفاری كه قصد دشمنی با ما ندارند بر اساس قسط و عدالت ارتباط برقرار كنيم. شفيعی عنوان كرد: بر اساس منطق قرآن هيچگاه نبايد از منافع خود كوتاه بياييم و نيز با كشورها ارتباط سالم داشته باشيم و در سياست خارجی روابط خود را گسترش دهيم، حتی اگر كشور ابرقدرتی نيز باشيم تعامل ما با كشورها بر اساس مستعمره كردن يك كشور ديگر مورد نظر قرآن كريم نيست. مشاور سياسی نهاد نمايندگی مقام معظم رهبری در دانشگاهها، اظهار كرد: ما بايد بر اساس عدالت و نيكی با كشورها رابطه داشته باشيم و ديپلماسی خود را بر اساس تحكيم دوستیها گسترش دهيم، اين يك نگاه منطقی است كه قرآن كريم برای ما ترسيم كرده است. وی با بيان اينكه در سياست خارجی بايد كشورهای متجاوز مورد تنبيه كشورهای ديگر قرار گيرند، گفت: دفاع از مستضعفين و مقابله با استكبار شاخص سياست مورد نظر قرآن كريم است، اگر نسبت به يك كشور ظالم موضع نداشته باشيم، اين با مبانی قرآن در تضاد است. شفيعی با ذكر اينكه يكی از قوانين بينالمللی عدم دخالت در امور كشورهای ديگر است، افزود: البته اين امر با ديدگاه اسلامی تناقض ندارد، در اين ميان يك نكته مهم است كه با نگاه اسلامی و بر اساس منطق قرآن بايد با رژيمی ظالم همچون رژيم صهيونيستی مقابله كنيم، قرآن كريم مطرح میكند كه جهتگيری ما در دنيا ساماندهی مبارزه با استكبار باشد، لذا بايد از مستضعفين دفاع كنيم و در ابطال سياستهای اشتباه و ضد بشری قدرتهای بزرگ نقش ايفا كنيم. وی با اشاره به بيطرفی مطلق از سوی برخی كشورها عنوان كرد: اسلام منطق بیطرفی را قبول ندارد، در مسائل جهانی نيز هيچ كشوری به صورت واقعی بیطرف نيست، به طور مثال در مسئله بحرين كشورهای قدرتمند آن را انعكاس خبری نمیدهند، اما سوريه كه محور مقاومت است از سوی آمريكا و كشورهای عبری انعكاس گسترده خبری پيدا میكند، منطق قرآن دفاع از مظلوم است و اين منطق از سوی كشورهای قدرتمند ناديده گرفته میشود. شفيعی: سياست دنيای پيچيدهای است، در چنين دنيايی برقراری روابط بايد بر اساس خردمندی، عقلانيت حكمت و مصالح ملی باشد، مصلحت نيز به اين معنا است كه هر قراردادی كه برقرار میكنيم بايد سود و زيان، منافع و مصلحت آن را ارزيابی كنيم